सपना पौडेल रिजाल
आमा, आज पनि
 तिमीलाई सम्झिँदा
 आँखा आफैँ रसाउँछन्, 
ओठले हाँस्न खोजे पनि 
मनभित्र चुपचाप वर्षा झर्छ ।
तिमी गएको पनि त 
धेरै वर्ष बिते, 
तर तिम्रो अभाव भने 
हरेक बिहान
 नयाँ भएर आउँछ, 
हरेक रात 
आँसु बनेर सिरानी भिजाउँछ ।
आमा,
तिमीले छोडेको धन 
सुनचाँदी थिएन 
तिमीले छोडेको धन त 
असल बन्ने संस्कार थियो,
 इमानको बाटो थियो, 
अरूको दुःखमा 
हात समात्ने सुन्दर मन थियो ।
आमा,
आज म जहाँ छु, 
जसरी बाँचेकी छु, 
त्यो मेरो सामथ्र्य होइन
तिम्रो शिक्षाको उज्यालो हो, 
तिम्रो आशीर्वादको बल हो ।
कहिलेकाहीँ त,
 मन यति धेरै थाक्छ कि लाग्छ
एकपटक मात्रै 
“छोरि“ भनेर बोलाइदेऊ, 
म दौडेर तिम्रो काखमा लुकूँ, 
र मनभरि थुप्रिएका 
सबै आँसु बगाइदिऊँ ।
तर नियतिले,
 त्यो काख पनि खोस्यो,
 त्यो स्पर्श पनि खोस्यो, 
र मेरो जीवनबाट 
’आमा’ भन्ने शब्दको 
जीवित अर्थ नै खोस्यो ।
मानिसहरू भन्छन्,
समयले सबै घाउ निको पार्छ । 
तर उनीहरूलाई कसरी भनूँ, 
आमाको अभाव घाउ होइन रहेछ 
यो त सास रहुञ्जेल 
मनभित्र बलिरहने र
निभ्न नसक्ने पीडा रहेछ ।
आज पनि हरेक सफलतामा 
सबैभन्दा पहिले तिमीलाई खोज्छु, 
हरेक पीडामा तिम्रो काख सम्झन्छु ।
 किनकि 
संसारमा धेरै सम्बन्ध भेटिए,
 तर “आमा“भन्ने सम्बन्धको 
कहिल्यै विकल्प हुँदैन रहेछ ।
जहाँ भए पनि, 
मेरो लागि मुस्कुराइरहनु है ।
आमा,
 म त आज पनि तिमीले 
सिकाएको संस्कार समातेर, 
तिम्रै आशीर्वाद बोकेर 
जीवनका कठिन बाटाहरू हिँडिरहेकी छु ।
आमा,
यदि स्वर्गसम्म 
छोरीको पुकार पुग्छ भने, 
मेरो एउटै प्रार्थना सुनिदेऊ
अर्को जन्ममा पनि 
मलाई तिम्रै कोख देऊ ।
किनकि,आमा
यो जन्मले एउटा कुरा राम्ररी सिकायो
 आमा गुमाउनु भनेको 
मानिसको जीवनबाट 
आधा संसार हराउनु रहेछ ।
मुटु चुँडिनु र 
चाडबाड जिउँदै मर्नु रहेछ ।